سینه این خاک خشک سوخته حاصل

زمزمه ای در میان جنگل خفته ست

خاک نفس می کشد هنوز تو گویی

در نفسش بوی باغ های شکفته ست

بستر بس جویبارهای روان است

در دل گسترده اش چو ابر گرانبار

اشک زلال هزار چشمه نهان است