در دل گسترده اش چو ابر گرانبار

در نفسش بوی باغ های شکفته ست

سینه این خاک خشک سوخته حاصل

بستر بس جویبارهای روان است

اشک زلال هزار چشمه نهان است

پر ز عطش ریشه های زنده سرکش

چنگ فرو می برند در جگر خاک