نه صفا و نه تماشا به چه کار آمد؟

ره پرواز ندادیمش

هستی ما که چو آینه

تنگ بر سینه فشردیمش از وحشت سنگ انداز

دشمنی دل ها را با کین خوگر کرد

دست ها با دشنه همدستان گشتند

و زمین از بدخواهی به ستوه آمد