که چنان گشته گردن آویزت

دوش آن رشته های یاس که بود

خفته بر سینه ی دل انگیزت

راست گفتی که آرزوی من است

با چه لبخندهای ناز آلود

با چه شیرین نگاه شورانگیز

باز کردی ز گردن و دادی