خواب بر سقف نشسته ست چو جادوی سیاه

نشنوم ناله ی خود را دگر از مستی درد

آه گوشم شده کر یا که زبانم شده لال ؟

چشم ها دوخته بر بستر من سحر آمیز

آه از خویش تهی می شوم آرام آرام

می گریزد نفس خسته ام از سینه چو آه

... بانگ بر می زنم از شوق که " آنا ... آنا ... "