آه از خویش تهی می شوم آرام آرام

آه گوشم شده کر یا که زبانم شده لال ؟

چشم ها دوخته بر بستر من سحر آمیز

خواب بر سقف نشسته ست چو جادوی سیاه

می گریزد نفس خسته ام از سینه چو آه

... بانگ بر می زنم از شوق که " آنا ... آنا ... "

ناگهان می پرم از خواب ، گشاده آغوش