دوخته بر چشم من دو چشم غم آلود

عکس رخ مه در آبگینه ی دریا

چون رخ ساقی که واژگون شده در جام

او به بر من نشسته : عابد و معبود

زورق ما می گذشت بر سر مرداب

چهره ی او زیر سایه روشن مهتاب

لذت اندوه بود و مستی غم بود