چهره ی او زیر سایه روشن مهتاب

او به بر من نشسته : عابد و معبود

دوخته بر چشم من دو چشم غم آلود

زورق ما می گذشت بر سر مرداب

لذت اندوه بود و مستی غم بود

سر به سر دوش من نهاده و دلشاد

زمزمه می کرد و زلفش از نفس باد