خنده ی او جلوه ی امید و صفا بود

هوش مرا می ربود و مستی می داد

مست طرب بود و چون شکوفه ی سیراب

بر رخ من خنده می زد آن گل شاداب

راحت جان بود ، عشق بود ، وفا بود

لذت غم می نشست در دل بی تاب

دیدم و می آمد از مقابل من دوش