شیرین به خواب رفته در آن خوابگاه ناز

من مانده همچنان پس دیوار محو و مست

از اشتیاق او

مه خیره گشته بر وی و آن مایه ی امید

وان زلف تابدار پریشان و بی قرار

از باد عشقباز

در بستر آرمیده چو نیلوفری بر آب