دامان مریم است تو گویی و اشک من

چون مریم سپید که آبیش بر تن است

رخسار مریم است مه مانده زیر ابر

کان زلف تابدار بر آن سایه افگن است

مهتاب را که خوشه ی پروین به دامن است

پیشانی برآمده ی مریم است ماه ؟

یا آن بلور سینه و آن عاج گردن است ؟