من در شکنجه ی تب و جانم به پیچ و تاب

از راه های دور رسیدند تشنه کام

رنگ شفق پرید و سیاهی فرو خزید

از گوشه های بام

در دیده ی پر آبم عکس جمال اوست

بر می جهد ز چشمه ی جوشان مغز من

هر دم خیال دوست