بر می جهد ز چشمه ی جوشان مغز من

از گوشه های بام

من در شکنجه ی تب و جانم به پیچ و تاب

در دیده ی پر آبم عکس جمال اوست

هر دم خیال دوست

بخند و گیسو ز ناز بریز بر شانه ها

سبک به هر سو بپر ، بپر چو پروانه ها