در خاک می تپید و پی یار می خزید

می رفت آفتاب و به دنبال می کشید

دامن ز دست کشته ی خود ، روز نیمه جان

خونین فتاده روز از آن تیغه خون فشان

خندید آفتاب که " این اشک و آه چیست

خوش باش روز غمزده ! هنگام رفتن است

چون من بخند خرم و خوش ، این چه شیون است