خوش باش روز غمزده ! هنگام رفتن است

خونین فتاده روز از آن تیغه خون فشان

در خاک می تپید و پی یار می خزید

خندید آفتاب که " این اشک و آه چیست

چون من بخند خرم و خوش ، این چه شیون است

ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست ! "

نالید روز خسته که " ای پادشاه نور !