نالید روز خسته که " ای پادشاه نور !

خوش باش روز غمزده ! هنگام رفتن است

چون من بخند خرم و خوش ، این چه شیون است

ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست ! "

شادی از آن توست نه از آن من ، بلی

ما هر دو می رویم ازین رهگذر، ولی

تو می روی به حجله و من می روم به گور ! "