بلبل بی نوا ز حسرت و سوز

حاصل از عمر بی دوام گرفت

دامن از دست داد و مست افتاد

تا شرابی ز جام وصل چشید

تا سحر ناله کرد و آه کشید

روی دامان چاک گل ، ژاله

یادگاری ز قصه ی دوش است