تا سحر ناله کرد و آه کشید

دامن از دست داد و مست افتاد

تا شرابی ز جام وصل چشید

بلبل بی نوا ز حسرت و سوز

روی دامان چاک گل ، ژاله

یادگاری ز قصه ی دوش است

گل سرافگنده ، صبح می خندد