مستانه سر به سینه ی مهتاب می گذاشت

آن شب که بوی زلف تو با بوسه ی نسیم

با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت

چشم تو زیر سایه ی مژگان چه ناز داشت !

در باغ دل شکفت گل تازه ی امید