در باغ دل شکفت گل تازه ی امید

مستانه سر به سینه ی مهتاب می گذاشت

با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت

چشم تو زیر سایه ی مژگان چه ناز داشت !

کز چشمه ی نگاه تو باران مهر ریخت

پیچید بوی زلف تو در باغ جان من

پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت