وز نو امید غمزده در سینه ام فسرد

آوخ ! که در نگاه تو آن نوشخند مهر

چون کوکب سحر بدئرخشید و جان سپرد

خاموش شد ستاره ی بخت سپید من

برگشتم از تو هم که در آن چشم خودپسند

آن مهر دلنواز دمی بیشتر نزیست

برگشتم و درون دل بی امید من