آن مهر دلنواز دمی بیشتر نزیست

خاموش شد ستاره ی بخت سپید من

وز نو امید غمزده در سینه ام فسرد

برگشتم از تو هم که در آن چشم خودپسند

برگشتم و درون دل بی امید من

بر گور عشق گم شده یاد تو می نگریست !