چه ماند هیبت شمشیر چوبین

چو شاگردی که بی استاد باشد

چه ماند صورتی کز خود تراشی

بدان شاهی که حوری زاد باشد

به شمشیری که از پولاد باشد

تو عهدی کرده چون روح بودی

ولیکن کی تو را آن یاد باشد