عشق کسی شمع یادگار فروزد

وز نگه خسته اش به چشم من آویخت

سرزنش بی زبان چشم سیاهش

دید که باز اندرین دو دیده ی نمناک

دید که باز این دل رمیده ی بی تاب

در غم آن آرزوی گم شده سوزد

از پس اشکی که همچو هاله ی اندوه