دید که باز این دل رمیده ی بی تاب

سرزنش بی زبان چشم سیاهش

دید که باز اندرین دو دیده ی نمناک

عشق کسی شمع یادگار فروزد

در غم آن آرزوی گم شده سوزد

از پس اشکی که همچو هاله ی اندوه

پرده در آن چشم های می زده آویخت