می کندیم

حتی ، حتی حافظه از وحشت در خواب سخن گفتن می آشفت

ما نام تو را در دل

چون نقشی بر یاقوت

وقتی که در آن کوچه ی تاریکی

شب از پی شب می رفت

و هول سکوتش را