سطر مستقل · شماره 17کز کودکی با خود مرا می بردشاعرسایهاثرآواز غمقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.14 رودی ست بی آغاز و بی انجام#15 با های های گریه اش در بی کران دشت می راند#16 پیری حکایت گوست#17کز کودکی با خود مرا می بردانتخابشده18در باغ های مردمی گریان#19 اما چه باغی ؟ دوزخی کانجا#20 هر دم گلی نشکفته می پژمرد#دربارهٔ این سطرسطر شماره 17 از «آواز غم» است.سطر پیشینپیری حکایت گوست→سطر بعدیدر باغ های مردمی گریان←