پای سخن لنگ است و دست واژه کوتاه است

دل می گریزانند ازو چون وحشتی افتاده در آیینه ی تار !

هرگز نیامد بر زبانم حرف نادلخواه

اما چه گفتم ؟ هر چه گفتم ، آه

از من به من فرسنگ ها راه است

خاموشم اما

دارم به آواز غم خود می دهم گوش