مرا ز روزنه ی برگ ها صدا می کرد

پرنده ای که صدایی به صافی شب داشت

شب صدا را در بیشه ها رها می کرد

پلی گشوده شد از لابلای چند درخت

به پیشواز قدم های سست من آمد

مرا به راز روان بودن آشنا میکرد