پلی گشوده شد از لابلای چند درخت

پرنده ای که صدایی به صافی شب داشت

شب صدا را در بیشه ها رها می کرد

مرا ز روزنه ی برگ ها صدا می کرد

به پیشواز قدم های سست من آمد

مرا به راز روان بودن آشنا میکرد

چراغ را به سرانگشت شاخه ای بستم