گوش به زنگ دریچه بود گل سرخ

آینه

بیدار می شد از نفس شب

انده به پیشانی اش رطوبت خوابی

تا شنود از دهان صبح ، جوابی

دختر ، در خواب می شنید که مردی

او را می خواند از میان چناران