با شنل سرخ و چکمه های سیاهش

از لب او گفته ای چکید و ، گل سرخ

گفته ی او را به گوش مضطربش ریخت

کاش سواری ز گرد راه درآید

صبح در الماس چشم او بدرخشد

آینه ها بشکند ز برق نگاهش