و پراکنده تر از

پیرمردی که در آن سوی درختان خزان دیده قدم می زد

روح چل سالگی من بود

روحی آشفته تر از سایه ی صدها برگ

لرزه ی صدها موج

روحی آماده ی مردن بود

پیرمردی که سر تیز عصای او