لرزه ی صدها موج

روح چل سالگی من بود

روحی آشفته تر از سایه ی صدها برگ

و پراکنده تر از

روحی آماده ی مردن بود

پیرمردی که سر تیز عصای او

صلح آن چشمه ی خندان را پیوسته به هم می زد