و پس از غلغل جوشان سماورها

و پدر آن را در برگ گل زنبق می نوشید

نور در جام برنجین طنین افکن می جوشید

و به خورشید ، شتک می کرد

استکان های کمر تنگ طلایی لب

چای را با نفس صبح ، خنک می کرد

اخگری چند به جا مانده از آن شب ها