و لبش با مدد بوسه

اخگری چند به جا مانده از آن شب ها

که دلش از وزش عطری می لرزید

و تنش از تپش قلبی پر می شد

دم به دم ترجمه می کرد زبانش را

اخگری چند به جا مانده از آن ایام

که در او خشم جگر سوز نفس می زد