دستی در آشیانه ی تاریک دیده شد

شب ، غرق در فروغ زلال سپیده شد

بانگ خروس ، تا افق صبحگاه رفت

زان پیشتر مه زرده ی خورشید بردمد

تخم سپید از بر مرغ سیاه رفت