بر جاده ی کبود که در بیشه می خزید

گسترده پرده های سیه رنگ و چاک چاک

گاهی در آب گل شده ، برگی کند شنا

آهسته ایستادم و کردم نظر ز دور

وانگه به دور خویش نگه کردم از هراس

شب بود و ماه و باد خفیفی که می وزید

گویی فروغ ماه چو از بیشه می گذشت