شب بود و ماه و باد خفیفی که می وزید

آهسته ایستادم و کردم نظر ز دور

بر جاده ی کبود که در بیشه می خزید

وانگه به دور خویش نگه کردم از هراس

گویی فروغ ماه چو از بیشه می گذشت

می کرد بر شمار پریزادگان مزید

در پیش دیده ، منظره ی دخمه های مرگ