شب بود و وهم باطل شب در تو پا گرفت

سنگ لحد به سینه اش افتاد بی درنگ

زان پس سکوت محض ، فضا را فراگرفت

گویی نه مرده بود ، نه غوغای مرده ها

مهتاب محو و بی رمق صبح ، ناگزیر

رخت از زمین کشید و گریز از فضا گرفت

وان اختری که چشم به راه سپیده بود