رشته طنابی ز نور غمزده ی ماه

وز بن سوراخ های گمشده ی سقف

غلغله ای پخش در سکوت فضا بود

روزنه را می گشود و سر زده می تافت

در بن سرداب می گرفت به میخی

ماه ، بدیناسان کلاف واشده می بافت