خاطره هایی ز مرگ و وحشت و اندوه

نیمه شب آنگه که ورد هر شبه را ، جغد

سر کند از تکدرخت دامنه ی کوه

زنده شود در سکوت قلعه ی خاموش

نیمه شب آنگه که از شکاف دریچه

رشته ی نوری فتد به کلبه ی دهقان