خاربن ها ، خیره بر تاریکی شب

سایه ها را می دوانید از پی هم

بیشه در هم می کشید از خشم ، ابرو

برق می زد دیدگان اهرمن ها

با هزاران چشم مرموز و خیالی

شب پریشان از غم تنهایی خود

ناله می زد در نیستان های خالی