با هزاران چشم مرموز و خیالی

بیشه در هم می کشید از خشم ، ابرو

برق می زد دیدگان اهرمن ها

خاربن ها ، خیره بر تاریکی شب

شب پریشان از غم تنهایی خود

ناله می زد در نیستان های خالی

تا نسیمی سر کند آهسته آوا