می گذشت از شاخساران با تانی

ماه چون آوارگان خاموش و تنها

پنجه های تکدرختان ، باز می شد

با هیاهویی خیال انگیز و مبهم

رشته های سیم ، چون برق مجسم

دود شب از شاخه ها می رفت بالا

برق چشم ماه نو ، چون بندبازان