ماه با دندان موجی خرد می شد

باد می افتاد و می ماند از تقلا

جاده در خاموشی شب دور می شد

چشمه در تاریکی شب برق می زد

باد شیون ها ز بیم غرق می زد

می نهاد آهسته در هنگامه ها ، پا

در افق ، چون پنبه ها بر صورت شب