باد شیون ها ز بیم غرق می زد

جاده در خاموشی شب دور می شد

چشمه در تاریکی شب برق می زد

ماه با دندان موجی خرد می شد

می نهاد آهسته در هنگامه ها ، پا

در افق ، چون پنبه ها بر صورت شب

ابرها آغشته شد با روشنایی