می نهاد آهسته در هنگامه ها ، پا

چشمه در تاریکی شب برق می زد

ماه با دندان موجی خرد می شد

باد شیون ها ز بیم غرق می زد

در افق ، چون پنبه ها بر صورت شب

ابرها آغشته شد با روشنایی

در فضا ، چون برج خاموشی شناور