می بینمت هنوز درین چشم ناشناس

دیدم ترا که جلوه کنان در نگاه او

با من چنانکه بود ، هنوزت اشاره ایست

این چشم ناشناس که رفت از برابرم

گویی تویی که باز چو خورشید شامگاه

می تابی از دریچه ی روزن به خاطرم