این چشم ناشناس که رفت از برابرم

با من چنانکه بود ، هنوزت اشاره ایست

می بینمت هنوز درین چشم ناشناس

گویی تویی که باز چو خورشید شامگاه

می تابی از دریچه ی روزن به خاطرم